Kindermishandeling, melding of advies?

‘We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them’
– Einstein

De reportage van Nieuwsuur  over kindermishandeling van zondag 28 september maakt op schrijnende wijze zichtbaar hoe weinig effectief de huidige aanpak  van kindermishandeling in Nederland is. Er is maar één conclusie mogelijk: het roer moet radicaal om, anders blijven we doen wat we deden en houden we wat we hadden.

Schermafdruk-2014-10-03-16.16.56De wettelijk verplichte samenvoeging van het AMK en het SHG tot het AMHK per 1 januari 2015 geeft nu dé unieke gelegenheid om de aanpak van kindermishandeling opnieuw en effectief te organiseren..

Wat is er nodig? We zagen in de uitzending dat de AMK-medewerker zich gebonden acht aan een strikt onderscheid tussen een ‘adviesvraag’ en een ‘melding’. De keuze voor één van deze twee dient te worden gemaakt door de persoon die het AMK belt. Uitgangspunt daarbij is dat alléén indien de aanbrenger kiest voor een melding, het AMK een onderzoek kan starten. Indien een aanbrenger ervoor kiest om géén melding (vaak kent hij/zij het verschil niet eens) te doen, kan het AMK niet tot actie overgaan, behoudens die heel bijzondere situaties waarin het AMK zodanige feiten hoort dat het duidelijk is dat de veiligheid van het kind acuut in het geding is.

De conclusie van de uitzending is duidelijk: dat onderscheid tussen advies en melding zoals nu wordt gehanteerd moet verdwijnen. Het AMK zal als professionele instantie moeten bepalen wat het is.

Een ander knelpunt  dat pijnlijk aan het licht kwam is het beroepsgeheim van artsen. De wijze waarop het beroepsgeheim wordt geïnterpreteerd is veelal ‘wij hebben beroepsgeheim en dús valt het luik en doen we niets’. Maar.. wat is de bedoeling van het beroepsgeheim? De bedoeling is dat een ieder zich veilig kan wenden tot een professional in de zorg, maar dat betekent niet: ‘niets doen’.

Het idee dat een huisarts niet aan een kinderarts zijn zorgen om of zijn vermoedens van kindermishandeling zou mogen kenbaar maken ‘want in strijd met het beroepsgeheim’,  is een volstrekt onjuiste interpretatie van het beroepsgeheim én is in strijd met de wet en internationale verdragen, o.a. het Internationale Verdrag voor de Rechten van het Kind.

Een veel gehoord argument is dat de tuchtrechter ‘zo streng is’. Ja, er zijn uitspraken van tuchtcolleges op dit gebied die volstrekt onbegrijpelijk zijn; maar de tuchtrechtspraak is volgend op ontwikkelingen in de praktijk. Zo zien we dat het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg recent oordeelde dat in geval van ‘bemoeizorg’ (en daarvan is vaak sprake in geval van kindermishandeling) er andere regels gelden inzake het beroepsgeheim. Dit is een – weliswaar kleine – stap in de goede richting.

De betrokken disciplines (juridische, medisch-ethisch) op het gebied van kindermishandeling, hebben de heilige plicht om te zorgen dat de angstcultuur verdwijnt, en dat zij het belang van het kind centraal stellen Het kind kan namelijk niet voor zichzelf opkomen, laat staan een tuchtklacht indienen, tegen professionals die geen actie hebben ondernomen na een melding bij het AMK.

Share
By |2018-04-26T14:29:16+01:00oktober 3rd, 2014|Blog|0 Comments

About the Author:

Klinisch psycholoog BIG met eerst 9 jaar ervaring in de ambulante psychiatrie (diagnostiek & behandeling van angststoornissen), daarna 7 jaar forensische psychiatrie (gewelds- en zedendelinquenten). In beide werkvelden viel mij op hoeveel psychiatrische patienten slachtoffer zijn van mishandeling (als kind, adolescent of volwassene). Dat creeerde bij mij de drive om daar iets aan te doen. Ik wil de wetenschappelijke kennis over de psychologie van geweld en de effectieve aanpak ervan naar de praktijk brengen, zodat nog meer slachtoffers voorkomen worden. Persoonlijke website: www.corinederuiter.eu

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.